"शिवराय "

जिथे डोळे उघडले त्या.. शिवनेरी ..मधील "शिव"

आणि

जिथे डोळे मिटले त्या ..रायगड..मधील "राय "

या जन्म -मृत्यु मधील क्रांतिकारी पर्व म्हणजे

"शिवराय "

"शिव आला, शिव आला,"

महाराजांचे शत्रू महाराजांचा उल्लेख सिवा असा करायचे. भूषणा ने या छंदात सिवा म्हणजे शिवराय आणि सिवा म्हणजे शंकर या दोन नावातील सारखे पणा मुळे शत्रूं च्या मनात उडालेला गोंधळाचे चित्र वर्णन केले आहे.
साहितनै सरजा के भय सौं भगाने भूप,
मेरू के लुकाने ते लहत जाँइ ओत है |
भूषन तहाँ हूँ मरहट्टपति के प्रताप,
पावत न कल अति कौतुक उदोत है |
'सिव आयौ सिव आयौ' संकर की,
आमदनी सुनिकै परान ज्यौ लगत अरिगोत है |
'सिव सरजा न यह सिव है महेस' तब जाके,
उपदेस जच्छ रच्छक से होत है ||
:- कविराज भूषण

शहाजीपुत्र शिवरायांच्या भयाने अनेक राजे मेरू पर्वतात पळून जाऊन आराम करत आहेत. पण तेथेही या मराठापती प्रतापाची प्रभा प्रकटतेच आहे. "शिव आला, शिव आला," अशी हाकाटी आल्यावर या शत्रूंच्यात आणि त्यांच्या नातेवाइकात प्राण वाचवण्यासाठी पळापळ होते आहे. पण तेवढ्यातच " अरे बाबा, हा शिवाजी नाही, शिव महेशच आहे," असे सांगून दक्ष यक्ष त्यांचे निरासन करत आहेत.

॥ ॐ गं गणपतये नमः॥

गणेश जयंती माघ शुद्ध चतुर्थीला असते. गणेशाची एकूण २४ रूपे आहेत.
भाद्रपद शुद्ध चतुर्थी हा शिव-पार्वतीचा पुत्र गजाननाचा तर माघ शुद्ध चतुर्थी हा आदिती आणि कश्यप मुनी या दाम्पत्याचा पुत्र 'महोत्कट विनायकाचा' जन्मदिवस. या दोन्ही तिथींना सारखेच महत्त्व आहे.

वक्रतुंड महाकाय
सूर्यकोटी समप्रभ
निर्विघ्नं कुरूमे देव
सर्व कार्येशु सर्वदा
॥गणपती बाप्पा मोरया॥
सर्वाना माघी गणेश जयंतीच्या हार्दीक शुभेच्छा.

Santoor

एक मुलगी फुटबॉल खेळत असते...
.
.
तिला बघुन दोन मुले म्हणतात..
"वॉव..कित्ती सुंदर आहे ही.. पण आता आपण
फसायच नाही...
बहुतेक एका मुलीची आई असेल.."
.

मग एक छोटी मुलगी पळत येते नि
म्हणते....
.
" आज्जी ..".
.
हळद आणि चंदनाचे गुण समावी संतुर...
त्वचा आणखीन उजळे.. संतुर संतुर..!!!
😆😅☺😄😜😂😝😛

कोवळ्या वयात हार्ट अटैक आला हो पोराना 😔😔😜😜😃😃😝😝

Girlfriend deta ka re

🌹ValinetineDay जवळ येत आहे...
💐

कोणी 💃🏻girlfriend 💃🏻 देता का रे? girlfriend ......
 
या तुफानी " ❤प्रेमसम्राटाला❤" कोणी 💃🏻girlfriend 💃🏻 देता का.....

एक प्रेमसम्राट girlfriend वाचून , तीच्या प्रेमा वाचून , देवाच्या दये वाचून , इकडे तिकडे हिंडत आहे... .

जी propose reject करणार नाही अशी मुलगी शोधतं आहे....

जीने आमच्यावर प्रेम केलं ते आम्हाला विसरले,  आणि आम्ही जिच्यावर प्रेम केलं ती ही आम्हाला विसरली..
तर मग हे करूणाकरा,  हे २० रूपये चे गुलाबाचे फुल घेऊन आम्ही कोणाला I love you बोलायचं रे..

कुणी girlfriend देता का रे? girlfriend..??😩😭

😂😂😂😂

आई-बहिण एक करते

बहिनीच लग्न झाल्यावर....
भाउ उदास बसलेला असतो..

बायको :- उदास का आहात ओ तुम्ही?

नवरा :- आज माझी बहिण आणि आई वेगळ्या झाल्या...

बायको :- काळजी करू नका ओ तुम्ही. मी आलीये ना आता. तुमची आई-बहिण एक करते..बघा...
😯😯😦😄😝😝😝😝

Life Status

परीस्थितीने लढायला शिकवल म्हणूनच मी लढतोय उद्याचे सुख बघण्यासाठी दुःखाच्या सावलीत घडतोय...

पुणेकर

एक बिहारी ट्रेन मध्ये प्रवास करत असतो.
समोर आपला गोप्या बसलेला असतो,
बिहारी भैय्या गोप्याला विचारतो," ईथे कुठली शहरे फिरायच्या लायकीची  नाहीत ?"

गोप्या :" मुंबई, नाशिक, सातारा, आणि पुणे...."

बिहारी : का, ही शहरे भारतात नाहीत का ?"

गोप्या: " नाही...ही शहरे म्हणजे स्वत:च एक महाभारत आहेत...."

बिहारी : " बरं बरं;म्हणजे या शहरात फिरणं म्हणजे धोक्याच आहे.."

काही वेळाने
बिहारी : "पण मी कस ओळखु कि कुठला माणुस कुठल्या शहराचा आहे ?

गोप्या: " भावड्या तु बसुन रहा . अजून बराच प्रवास बाकी आहे. मी तुला सगळ्यांना भेटवीन."

[काही वेळातच एक मुंबईकर सुट बूट ईन घालुन शेजारी येऊन बसतो]
गोप्या : "भैय्या हा मुंबईकर आहे ..."

बिहारी : "मी याच्या बरोबर बोलु कसा ?"

गोप्या : "चुपचाप थांब व तुझ्या शर्टाची ईन कर, तोच तुझ्याशी बोलेल"

भैय्याने एकदम थाटात त्या मुंबईवाल्या समोर धोतरात शर्टाची ईन केली.

मुंबईकर उठला आणि त्यानी बिहार्याच्या दोन कानाखाली लावल्या -" बिना पँटची ईन तुझ्या खानदानात कुणी केली होती रे ..?"
-

-
थोड्या वेळाने एक सातार्याचा माणुस येऊन बसला ...

गोप्या : 'भैय्या हा सातारया चा माणुस आहे ...'

बिहारी : "मी याच्या बरोबर कसा बोलू आता ?"

गोप्या : "याला म्हण, अजित पवार कि जय.."

सातारयाचा माणुस उठला आणि भैय्याला जोराचा गुद्दा लावला - " भोसले महाराजां चा विजय असो. आमचे राजे, ऊदयन राजे."

थोड्या वेळाने एक नाशिक  चा माणुस येऊन बसला ...

गोप्या : 'भैय्या हा नाशिक  चा माणुस आहे ...'

बिहारी : "मी आता याच्या बरोबर कसा बोलू ?"

गोप्या : "याला म्हण, राज ठाकरे ने महाराष्ट्रचे वाटोळं केल.."

बिहारी ने नाशिक वाल्याला हे सांगीतले..

नाशिककर साहेब उठले आणि बिहारीला लाथा बुक्कयांनी तुडवला.
-
-
परेशान झालेल्या भैय्या ने तळमळत विचारल, " भाऊ सगळ्याच शहरातल्यांना भेटवल, आता मी परत जातो. जाता जाता एक ईच्छा पुर्ण कर.   पुणे कर असला एखादा तर तो ही दाखव !!

गोप्या म्हणला - " बावळ्या मग तुला इतका वेळ मार खायला लावून फुकटची गंमत  पहात राह्यला तो  कोण होता ??😜

😜😜😜😜😂😂

डोळे वाट मात्र तुझीच पाहतील… .

मला माहित आहे, तुला कळत पण वळत नाही… पण
वेळ लागला तरी चालेल, अगदी आयुष्य लागल तरी
चालेल…
पण हे डोळे वाट मात्र तुझीच पाहतील… .

Sweet आहे ती

आज Rose Day आहे पण काय करणार...
तिच्यापुढे ते गुलाबाचं फूल पण फिकं आहे..
खूप swEEt आहे ती...

Dp

काही # लोक आज ह्या वेळेला # Dp सोडतोय
असं काही # जाहीर करतात की ,
जस काय अमेरिका ‪#‎मिसाईल‬ सोडतोय…

Happy propose day

आयुष्यभर साथ राहण्याची हिमत असेल..तरच
प्रपोज करा, नाहीतर कुणाच्या ह्रदयाशी
खेळण्यात काही अर्थ नाही...

खास मुलींसाठी

मुली लग्न करताना ...मुलगा सरकारी नोकरीत आहे का?..
लाखो रुपये पगार आहे का?
मुम्बईत प्लॅट आहे का?
कार आहे का?
ह्या गोष्टी सर्रास विचारतात.....
पण त्या कधीही हा विचार करत नाहीत की स्वत:चा बाप 20-25 वर्ष मुम्बईत राहुन एक झोपडं नाही घेउ शकला ..कधि शेअर रिक्षाने पण स्टेशन ला नाह्रे गेला...अजुन भाड्याच्या खोलीत राहतो....
मग हा काल आलेला किंवा नुकताच नोकरिला लागलेला मुलगा एवढ्या सगळ्या अपेक्षा पुर्ण करु शकतो ?...नाही ना ...
स्वत:कधी साधा वडापाव वर खर्च नाही करत आणी मुलांची लायकी ठरवायला त्याना CCD लागतं..
.आणी खरच सुखी संसार व्हायला पाहीजे अस वाटत असेल तर जे मिळतय ते पण गमावण्याचची वेळ येते...कितीही बरी परिस्थिती असली मुलाची तरी मुलीला ते कमी लायकिच वाटत...
आणी उगाच आपल्या सासरला आपल्या माहेरला कमी लेखतात..
खरच ज्याच्याशी लग्न करायचय त्याच्यावर विश्वास ठेवा ..त्याच्या चांगल्या वाईटात त्याला साथ करा..खरच एक दिवस तो तुमच्या स्वत:च्या हिमतीवर कमीत-कमी 60%अपेक्षा नक्की पुर्ण करेल...
तुम्ही पण खुश रहाल आणी तो पण...उगाच अती अपेक्षा करणे चुकिचच...
या पोस्ट च बर्याच मुलीन्ना राग येयील पण काही बाबी यातील नक्कीच विचार करण्यासारख्या आहेत ते नक्की...

New propose style

मुलगा - तु एकदम माझ्या बायकोसारखी दिसतेस...
.
.
.
.
.
.
.
.
मुलगी - ओह्ह...काय नाव तुझ्या बायकोचं???
.
.
.
.
.
.
.
.
मुलगा- माझं अजुन लग्न नाही झालेलं....
.
.
.
.
.
.
.
.
तात्पर्य : नवीन पद्धतीने प्रपोज करायला शिका.. !

#MissionValentineDay #Target #14Feb
😂😂😂😂😂

दोन रुपयाला गुलाब आहे घेणार का

मी🙈 तिच्या घरी गेलो होतो
लाल गुलाब🌹 घेऊन सांगायला की
तुजे दिल मला देनार का❤
.
.
.
.तिच्या👵🏻 आईने उघडला दरवाजा
मी घाबरुन बोललो
.
.
दोन रुपयाला गुलाब आहे घेणार का ?😰


😂😝😝😝


🌹Happy Ross day 🌹

आरसा कधी खोटे बोलत नाही

आयुष्यात असे लोक जोडा, जे वेळ येईल तेव्हा तुमची सावली अन्
वेळेला तुमचा आरसा बनतील,
कारण आरसा कधी खोटे बोलत नाही आणि
सावली कधी साथ सोडत नाही..

शिस्तप्रिय बोलणं आणि वागणं

जीवनात एक क्षण रडवून जाईल तर दुसरा क्षण हसवून जाईल या जीवनरूपी प्रवासात येणारा प्रत्येक क्षण जीवन जगण्याची कला शिकवून जाईल...... .
आपलं शिस्तप्रिय बोलणं आणि वागणं आयुष्यात खुप महत्वाचं ठरतं. कारण आपलं सुंदर दिसण हे फक्त समोरील व्यक्तिला आकर्षित  करू शकतं, मात्र आपलं शिस्तप्रिय बोलणं आणि वागणं हेच त्यांच्या ह्रुदयात स्थान मिळवू शकतं.....

खतरनाक प्रपोज

तू_माझी नसली,
तरी मी तुझा आहे....
कारण
तु महाराष्ट्रामधली आहे....
आणि_महाराष्ट्र_माझा_आहे
विषय संपला.⁠⁠⁠⁠

Tag Happy Propose Day | Propose SMS | Maharashtrian Boy Proposed a Girl in Funny Way

‘किसीकी मुस्कुराहटो पे हो निसार’

Boy at Road Doing Sales

 पूर्ण वाचल्याशिवाय पुढे जावू नका..प्लीज

साधारण २००४ च्या सुमारासची गोष्ट असेल. भोसरीवरून घरी परतत होतो. दुपारपासून कस्टमरच्या कंपनीत ‘पेमेंट टर्म्स’वरून डोकं उठलं होतं. ऑर्डर हातात पडल्यात जमा होती, तोच एक आनंद होता.
‘मॉर्डन कॅफे’च्या चौकात सिग्नलला थांबलेलो असताना एक लहानसा पोरगा गाडीजवळ आला.
मी स्वतः भीक द्यायच्या विरुद्ध आहे. भिकाऱ्यांना कधीच पैसे नाही देत. पण त्या मुलाच्या हातात विकायला पुस्तकं दिसली. अशा गोष्टी या मुलांकडून घ्यायची संधी मात्र मी कधीच सोडत नाही. त्या मुलाला हात दाखवून गाडी बाजूला घेतली. मुलगा आला, ६० रुपयाला ४ पुस्तकं घ्या म्हणाला. सहज पुस्तकं बघितली तर लहान मुलांची स्केचबुक होती. बरी वाटली. नुकताच जोराचा पाऊस येऊन गेल्यामुळे आणि रात्री नऊची वेळ झाल्यामुळे रस्त्यावर पण अगदीच तुरळक गर्दी होती. पोरगा वयाने असेल ११-१२ वर्षांचा पण पक्का सेल्समन होता. शेवटची थोडीच शिल्लक आहेत, घेऊन टाका. स्वस्तात देतो म्हणाला. मला नाही आवडत कधीच बार्गेनिंग करायला आणि मुलांच्या बरोबर तर नाहीच. पण एक विचार करून त्याला म्हणालो मी १० सेट घेतो. कितीला देणार? क्षणभर विचार करून शंभरला देतो म्हणाला. त्याला विचारलं किती दिवस पुस्तकं विकतोयस? तर म्हणाला, पुस्तकं नाही, मला हातात जे काही मिळत ते सगळं मी विकतो.
मला जाता जाता ‘सेल्स’मधला एक गुरु भेटला होता. नाव विचारलं म्हणाला ‘दत्तू’, गाव उमरगा.
मनात म्हणलो चला आज गुरुवार, बहुतेक प्रत्यक्ष ‘दत्तगुरूंच ‘आले आपल्याला ज्ञान द्यायला.
त्याला म्हणालो काही खाणार? बहुतेक त्याचा विश्वास नाही बसला. म्हणला ‘पुस्तकांचे पैसे आधी देणार का नंतर?’ हसू आलं मला. म्हणलो दे पुस्तकं आणि घे पैसे. १० सेटचे १०० दिले. वरती शंभरची नोट ठेवली त्याच्या हातात, म्हणलो असुदे तुला बक्षीस.
एक मिनिट शांत झाला आणि म्हणाला ‘चला साहेब, आपण डोसा खायला जाऊ, समोर लई भारी डोसा भेटतो बोलत्यात’. अस्मादिकांनी गाडी पार्क केली रस्त्यावरच. त्याच्या हाताला धरून रस्ता क्रॉस करून समोर ‘मॉर्डन कॅफे’मध्ये शिरलो. मला त्यांच्याबरोबर आत शिरताना काऊंटरवरच्या अण्णांनी थोडसं आश्चर्यानी पाहिलं. आत पाहिलं तर हॉटेल बऱ्यापैकी रिकामं होतं. समोरच बसलो. त्याला मेनुकार्ड दिलं. म्हणलो काय हवं ते मागव. समोर पाण्याचे ग्लास आणून ठेवणाऱ्या वेटरला त्याने झोकात मसाला डोस्याची ऑर्डर दिली वरती ‘अमूल ज्यादा मारना’ असही ऐकवलं, माझी ऑर्डर घेत, वेटर त्याच्याकडे एक तिरका कटाक्ष टाकत काही न बोलता निघून गेला. मला पोराच्या ‘कॉन्फिडन्सचं’ कौतुक वाटायला आधीच सुरुवात झालेली होती. आजुबाजूची टेबले आमच्याकडे कुचेष्टेनी बघतच होती. मी नेहमीप्रमाणे त्यांच्याकडे एखादा ठेवणीतला पुणेरी कटाक्ष टाकत दुर्लक्ष करत होतो. (मला काय किडा कमी नाहीये, पण त्याच्याबद्दल परत कधीतरी)
मग आली आमच्या मुलाखतीची वेळ, म्हणलो काय रे दत्तू? पुण्यात कधी आलास?
“२-३ वर्षे झाली म्हणाला. “आईबा मजुरी करायची, बा वारल्यावर तिला कामं मिळण कमी झालं. मी आणि माझ्यापेक्षा बारकी बहीण हाय, मग एका नात्यातल्या मामानी सांगितलं पुण्यामुंबैकडे लई कामं भेटत्यान, तिकडच जा, ऱ्हावा आणि खावा. आईनी जरुरीपुरती चा भांडी, होते नव्हते ते कपडे गोळा केले, घराला अडसर लावला आणि आलो मंग पुण्याला.”
विचारलं राहता कुठे? इथेच राहतो म्हणाला. रस्त्याच्या पल्ल्याडच्या झोपडपट्टीत. खोली घेतलिया भाड्यानी. आई सोसायट्यांमध्ये धुण्याभांड्याची कामं करते, मी इकडे येतो. त्याला विचारलं ‘कोण देतं रोज विकायच्या गोष्टी?’ म्हणाला “हाय ना ठेकेदार आमचा”. रोज सकाळी ‘बॉम्बे ‘वरून आलेल्या वस्तू देतो, काय बोलायचं असत ते आणि भाव सांगतो, पैसे घेतो आणि निघून जातो.”
आता धंद्याच्या गप्पा सुरु झाल्यावर पोरगा बोलायच्या मूड मध्ये आला होता.
मी विचारलं ‘म्हणजे कमिशन वर काम करतोस का?’ तर अभिमानानी दत्तू म्हणला “नाय सायेब, आता आपला आपण माल रोज इकत घेतो आणि दुसऱ्यांना इकतो. स्वतः दुपारी काहीतरी खातो आणि रात्री राहिलेले पैशे आईकडे देतो’’ आता गेल्या वर्षीपासून आईपेक्षा लई जास्त कमावतो” मी विचारलं, बहिणीचं काय? तिला तरी शाळेत पाठवता का? हां मंग? ती जाते की कॉर्पोरेशनच्या शाळेत. शिकते, अन मलाबी थोडं शिकवते. गावाकडे पन जास्त नाही जायचो शाळेत. पर आई बोलते थोडातरी लीव्ह्याला वाचायला शिक, कुठंतरी उपेगाला येईल. म्हून थोडं शिकतो. सायेब दिवसभर बाह्येर फिरल्यावर लई कटाळा येतो. पर आता धाकल्या बहिनीसमोर गप बसतो. ते पाढे अन इंग्लिशभाषेचे धडे काय केल्या डोक्यात नाही शिरत, पर आईला दाखवायला हो हो करतो. आता एकदोन वर्ष जावूदे, मग बघा आईचे काम बंद करायला लावतो का न्हाई?पलीकडच्या सोसायटीमध्ये flat घेणार भाड्यानी. तिकडे राहणार.
मी मनात म्हणलं दिवसभर शेकडो लोकांशी बोलणाऱ्याला आणि त्यांना दररोज वेगवेगळी वस्तू घ्यायला “कन्व्हिन्स “करणाऱ्याला काय फरक पडतो भाषेचे धडे नाही म्हणता आलेतर? आणि या वयात सगळा घरचा खर्च भागाणाऱ्याला कशाला आले पाहिजेत पाढे यायला?
तेवढ्यात आमचा डोसा आला. दत्तूनी एकदा माझ्याकडे हळूच बघत दिलेला काटाचमचा बाजूला ठेवून मस्तपैकी हातानी चटणी, सांबारात बुडवून डोसा खायला सुरुवात केली. मला तर कधीच डोसा हा प्रकार फोर्क नि खाता येत नाही, त्यामुळे मी पण तसाच खायला सुरुवात केल्यावर एकदम मनमोकळ हसला. म्हणला साहेब आज तुम्ही आणल ना बरोबर म्हणून हॉटेलवाल्यांनी आत घेतला, नाही तर बाहेरूनच “चल जा असं म्हणत्यात. आपले कपडे नसतात ना चांगले म्हून. नाय तर आपणपण इथल्या वेटर एवढंच कमावतो”.
क्षणभर विचार आला; श्रीमंतीची व्याख्या कुठेही गेलं तरी साधारण एकसारखीच. प्रत्येकाला दुसऱ्या बरोबर बरोबरी करतच पैसा कमवायला लागतो. मग तो खराखरा पैशांनी श्रीमंत असो किंवा रस्त्यावर वस्तू विकणारा मुलगा.
सहज विचारलं किती सुटतात रे महिन्याचे? म्हणाला ”सांगू नका कोणाला, हफ्त्याला खर्च जावून ९-१० हजार मिळतात. पन आक्खा दिवस सिग्नलला थांबायला लागतं. कधी रस्ता बंद करतात, कोणी मोठी पार्टी (मंत्री वगेरे) येणार असली की पोलीसलोक हाकलून देतात, मग जरा कमी होतो” मी मनात म्हणलं, म्हणजे महिन्याचे कमीतकमी ३५-४० हजार? आयला, माझी आजची ऑर्डर झाली असती तर त्यात मला जेमतेम २० हजार मिळाले असते, ते पण सगळं सुरळीत पार पडल्यावर एक महिन्यानी.
मनात म्हणलं “लेका तुला सगळ्या वेटर्सपेक्षा जास्ती पैसे मिळतात. कशाला त्यांच्याशी बरोबरी करतोस? तू तर स्वतःचा राजा आहेस” डोसा खावून झाल्यावर त्याला विचारलं आता अजून काय घेणार? म्हणाला तुम्हीच सांगा तुम्ही काय घेणार साहेब? मी म्हणलो आरे मी आणलंय ना तुला इथे,तर आता तू सांगायचं. आपण ऑर्डर करू. दत्तू म्हणाला साहेब तुम्ही दिले ना पैसे एवढे? आज माझ्याकडून तुम्हाला पार्टी. मी ओशाळलो, म्हणलं ह्या छोट्या गरीब पोराकडे मन केवढं मोठं आहे? मी म्हणलो “दत्तू आज तू मला पहिल्यांदा भेटलास ना? म्हणून आज हॉटेलचे पैसे मी देणार, आता बोल अजून काय घेणार?” त्याचा कोमेजलेला चेहेरा समजत होता, म्हणाला, नको साहेब, भूक संपली. आता मला जेवण पण नाय जानार, जाऊ आपण” असं म्हणून पटकन हॉटेलच्या बाहेर जाऊन उभा राहिला.
मी बिल भागवून वेटरला टिप ठेवून निघालो. बाहेर पडत असताना हॉटेलच्या काऊंटरवरचा अण्णा जरा सलगीत येवून म्हणला, “साब ये बच्चा दिनभर इधर चौकमे क्या क्या बेचता रेहता है, हम लोग हमेशा देखते है उसको. आज पेहेली बार इधर अंदर आके खाना खाके गया. बहोत अच्छा बच्चा है, गंदे बच्चोसे हमेशा दूर रेहता है. लेकीन क्या करे साब, हमलोगका भी धंदा है ना? हम लोग उसको अंदर आके खानेके लिये बोलेगा तो बाकीका कस्टमर आना बंद करेगा” मला त्याचंही पटले. पण आता काय सांगणार त्याला आणि त्याच्या कस्टमरना? जाताना हॉटेलमध्ये सहज नजर टाकली तर जे लोक बसलेले होते,त्यातल्या कित्त्येकांपेक्षा तो पोरगा कितीतरी जास्त कमवत असणार. फक्त रस्त्यावर काम करतो म्हणून त्याला ‘ते स्टेट्स’ नव्हतं.
बाहेर पडलो तर दत्तू गाडीपाशी जावून थांबला होता. आत बघत होता. त्याला विचारलं, मारायची का एक चक्कर गाडीतून? तुम्हाला सांगतो, ते ऐकल्यावर त्याच्या चेहेऱ्यावर जे भाव पाहिले ना, खल्लास.
त्याला शेजारच्या सिटवर बसवून एक छोटीशी चक्कर मारून पुन्हा सिग्नलला सोडले. गाडीच्या बाहेर नवलाईने बघत होता.उतरल्यावर बघून समाधानानी हसला. म्हणाला “साहेब, पुन्हा कवा येनार?” म्हणलो अरे मी येत असतो मधूनमधून इकडे, आता तुला बघितलं की थांबीन नक्की. “हात मिळवल्यावर तर ते दत्तगुरू एकदम प्रसन्नच झाले” नक्की या म्हणाला, मी आईला आणि बहिणीला काहीतरी चांगलं घेऊन सिधा घरी जानार. सांगनार आज आपण गाडीतून चक्कर मारली, अजून माझ्याबरोबरची कोणी पोरंपन गाडीच्या आत बसली नाय. मीच पहिला.” मी नंबरात आलेल्या त्या पोराला हसून टाटा केला.
तो जाताना बघत क्षणभर विचार करत बसलो, या पोराकडे शहरातल्या कित्येक पोरांपेक्षा केवढ्या गोष्टी जास्ती आहेत? याला पैशांची किंमत समजते, आई कष्ट करून घर चालवते त्याची जाणीव आहे. स्वतः शिकत नसला तरी बहिणीचे शिक्षण पूर्ण करायची अक्कल आहे. पुढे काय करायचं त्याचा प्लानिंग तयार आहे. आज हा पोरगा कष्ट करून एवढे पैसे कमावतोय, आपल्याकडे १२ वर्षांच्या एखाद्या मुलाला चाळीस हजार नुसते मोजायला सांगितले तरी नीट जमतील की नाही शंका आहे. पण आपल्याकडे कष्ट करून पैसे कमावणाऱ्या व्यक्तींपेक्षा, नुसतेच बडेजाव दाखवणाऱ्याची चलती जास्ती असते.
हा पोरगा नक्की पुढे जाणार आयुष्यात, अशी खुणगाठ मनात बांधून गाडी सुरु केली, रेडियो लावला, नेमकं अनाडीमधलं ‘किसीकी मुस्कुराहटो पे हो निसार’ लागलं. योगायोगच म्हणायचा नाहीतर काय…

महासंग्राम वार्ता (अंबर कर्वे)

प्रगतीचा मार्ग

प्रगतीचा मार्ग
चुकांच्या काट्या कुट्यातून जातो...!
   जो या काट्या कुट्यांना भितो,
  त्याची प्रगती कधीच होत नाही...!